ای پادشه خوبان ! داد از غـــمِ تـنـهـــایی دل بی تو به جان آمد ، وقتست که بــــاز آیی
دایم گــُل این بُستـان شــــــاداب نمی مانـد دریـاب ضعـیـفــان را در وقت تــوانــــــایی
دیشب گِــلِــه ی زُلـفـــش با باد همی کردم گفتا غلطی بگذر زین فــکــرت ســـــــودایی
صَد بادِ صبا اینجا با ســـلــســــه میرقصند ایـنـسـت حـــــریــف ای دل تا بــاد نپیمـایی
مشتاقی و مهجوری دور از تـو چنانم کرد کز دست بخواهـد پــــایاب شــکــیــبــــــایی
یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم رُخساره به کس ننمود آن شـاهد هر جایی
ساقی ! چمنِ گل را بی روی تو رنگی نیست شمشاد خرامان کن تا بـــاغ بــیــــــارایی
ای درد توام درمــان در بـستـر نـــــاکـامی وی یاد توام مــونــس در گوشه ی تـنـهـایی
در دایره ی قسمت ما نقطه ی تسلیمیــم لطف آن چه تو اندیشی حُــکم آن چه تو فرمایی
فکر خود و رأی خود در عالم رندی نیست کُفرست درین مذهب خود بینی و خود رأیی
زین دایره ی مینا خونین جــگـرم مِـــی ده تا حل کنم این مـشـکـل در ســاغــــر مینایی
حافظ شب هجران شد ، بویِ خوش وصل آید
شـادیـت مـبــارک بــــاد ای عـاشـق شـیـدایی